வரையில்லா வாழ்வு வந்தது, எம் மீட்சி கொண்டு!

வெய்யோனொளி, குருசேறினன் விரிகைகளில் மறைய,

மெய்யேஇவர் மகனேஒரு தேவர்க்கெனச் சிலரும்,

அய்யோஇது தகுமோதுயர் அடுமோஎனச் சிலரும்,

மெய்சோர்ந்தனர்! மிடிசேர்ந்தனர்! மிகவேதனில் அழிந்தே!


விரிந்தன கைகள், எங்கள்

     விலங்குகள் உடைய என்று;

சரிந்தது தலையும் உந்தன்

     சனமெமைக் கண்டு கொள்ள;

சொரிந்தது குருதி, நாங்கள்

     சுனையதில் மூழ்கி மீள;

மரித்ததும் உடலே! எம்மை

     மறுபடி எழுப்பிக் காட்ட!


நீள்வரை குலுங்கிற்று அன்று,

     நின்னுளெம் சுமைகள் கண்டு!

கோள்களும் மறைந்த உம்மேல்

     கொடுமைகள் இழைக்கப் பார்த்து!

தாழ்திரை மேல்கீ ழாகத்

     தன்னுளே கிழிந்தது அன்று!

வாழ்,வரை யில்லா வாழ்வு

      வந்தது,எம் மீட்சி கொண்டு!

                              < † >